L’Hiouer
Pépé qu’es hè bielh adaro ! Passat toutsan, quan la fret commenço à sé hè senti, qué s’en ba dé més en més crouchit. « Qu’ey lous ans que pèson , ça ditz , avan, qu’espiau louy davan, adaro qué bési à peino mès louy qué la punto dous esclops ».
E toutun qué rend forces serbicis as uns é as autès, lou nousté pépé. En aquesto sasoun, qu’ey souben à la cabano à prépara las lègnos enta caouha la maïsou, qué s’occupo dé la pouraillo é dous lapins…Qué dit qué fénisch coumo a coumençat : per pétits trabails pas trop péniblés, coumo lous drollès !
Lous bielhs é l’hiouer né s’en abenguen pas…Aquesté estiou qu’èro mès esmérit, mès, dab la fret, qué dit qu’a lou sang que glaço !
Après dina, sé démoro assétut, qué s’adrom au cap de la taulo.
Souben, ques desbrembo so qué ben dé hè, mès qué ba parla dé las causos dé d’autès cops coumo sé j’èro encouèro.
N’enten pas dé pla, qué cau répéta plusieurs cops. Né répépio pas, mès qu’é l’arribo dé mau coumpréné é dé respouné dé travès, ço qui mous hè arrisé ! A la veilhado qué pren plaço au cantou, qué soumeilho, lou gat sous jouils. Tout sé, mama qué passo l’escauho-leit débat lous linços é qué hico un téoulet bien cau troussat d’un pérec…
Atau qu’èro lou nousté pépé : un brabé omé qui cercao toustem as rendé utilé sensé amia embarras, sens é hè puchéou…
Qué s’en anè uo neit dé décembré. Ségun qué aciou haut qué lou troubéran uo bouno plaço au cantou …
Lou Joseph dé Tistaillè