C’est avec le bon roi Henri IV que « La Minute Occitane » fait sa rentrée après une longue interruption.
Bonne lecture !
NB : Pour ceux qui ne font que deviner le sens général du texte … la traduction à paraître dès le vendredi 18 octobre.
L’Enricou
( 1)

Lou Rey Enric
n’èro pas brico grandous, qu’aimauo bien, quan auèuo l’aucasioun, de debisa dab
lous paisans dous petits bilatjots autour de Pau.
Un jour que se passejauo encalauat ser
soun chibau blanc, dou coustat de Soumoulou, trobo lou Pierroulet de la Brasto,
uo agulhado en uo man e uo gario à l’auto.
« Adechats, brabe home.
D’oun benguèts atau ?
–
Que
bengui de bira aquét saloupè de garios dou semouat. M’en i decheram pas brico.
E, coumo besèts, n’èi escamat uo d’un cop d’aguilhado. E qu’és grasso, hé ! Douman passat qu’és
diméche, la ban bouta à l’oulo, coumo dits lou noste Enricou. E bous, moussu,
èts de praci ? – Que soui de Pau. – Ah ! qu’èts de Pau ? Alabéts,
per Diu, qu’ou diuèts couneche à l’Enricou. En haré bien plasé d’où bése un cop.
–
Ah !
tè, si boulèts, lou bous podi hè bese. Mountats-bous darrè jou. »